Sir Kay
Pleegbroer van Arthur. Kay was de zoon van Ector, of volgens Robert de Borons Merlin de zoon van Sir Anton. Toen Arthur koning werd, benoemde hij Kay tot zijn seneschalk.
In een vroeg Welshe verhaal genaamd Culhwch en Olwen was Kei (Welsh voor Kay) de zoon van Kynyr. Kei was de metgezel van Bedwyr (Bedivere) en een van de krijgers van Arthur. Kei zou een zoon genaamd Garanwyn hebben gehad. Kei werd gedood door Gwyddawy, zoon van Menestyr.
Volgens Geoffrey van Monmouth, Wace en Layamon was Kay een van de kampioenen van Arthur en werd hij na de oorlog tegen Frankrijk hertog van Anjou. In deze vroege werken werd Kay afgebeeld als een edele en heldhaftige figuur.
In de oorlog tegen Rome onderscheidden Kay en Bedivere zich in de strijd. Echter, in de slag bij Saussy, toen Kay zijn metgezel Bedivere zag vallen door Boccus, koning van de Meden, wist hij de Meden te verdrijven, maar Boccus verwondde Kay dodelijk. Kay stierf na zijn terugkeer naar Brittannië. Volgens de versie van Malory (Boek V) stierf Kay niet in de oorlog tegen Rome.
Latere auteurs (in het bijzonder romanceschrijvers) beeldden Kay af als een opschepper en een dwaas. Hij had een norse manier van doen en neigde ertoe mensen te beledigen en te kwetsen die beter waren dan hij. Kay leek buitensporig veel vertrouwen te hebben in zijn eigen vaardigheden als ridder.
In het verhaal De Ridder van de Kar van Chrétien de Troyes meende Kay de koningin zelfstandig te kunnen begeleiden en beschermen. Kay werd verslagen en gevangengezet door Meleagant. Guinevere werd gevangengenomen en later bevrijd door Lancelot. In zijn Graalverhaal sloeg Kay een gezellin van Guinevere en schopte hij de hofnar. Perceval nam wraak voor de dame door hem in een steekspel uit het zadel te werpen, waarbij zijn arm en schouderblad braken.
In Le Morte d’Arthur nam Kay deel aan een toernooi maar vergat een zwaard mee te nemen. Hij stuurde Arthur om een zwaard te halen. Arthur trok Excalibur uit de steen. Arthur werd koning en benoemde Kay tot zijn seneschalk. Kay was een van Arthurs beste kampioenen in Arthurs vroege oorlogen (Boek I) en zijn rol in de oorlog tegen Rome was gering vergeleken met die van de andere helden (Boek V), maar zijn karakter ontaardde in een ruzieachtige opschepper in de rest van Le Morte d’Arthur.
