Hildebrandslied

Het Hildebrandslied was een fragmentarisch, allitererend heldengedicht, geschreven in het Oudhoogduits, waarschijnlijk in het begin van de 9e eeuw. Het gedicht draaide om de held Hildebrand en zijn zoon Hadubrand. Een groot deel van het gedicht bestond uit een dialoog tussen de twee personages.

---

Twee legers stonden tegenover elkaar op het slagveld. Hildebrand, de bejaarde raadgever en kampioen van Dietrich, ontmoette een veel jongere krijger tussen de twee legers. Hildebrand was samen met Dietrich gedurende 60 jaar verbannen van Attila’s hof.

Hildebrand vroeg zijn jongere tegenstander naar zijn naam. Toen de jongere krijger hem vertelde dat hij Hadubrand was, Hildebrands eigen zoon, raakte de oude krijger in grote nood.

Hildebrand vertelde de jongere krijger dat hij zijn vader was, maar Hadubrand geloofde de oude man niet en dacht dat het een list was om hem in de val te lokken of te doden. Wat Hildebrand hem ook vertelde, hij was niet overtuigd. Hadubrand geloofde dat zijn vader met Dietrich in ballingschap was gegaan, toen Otacher (Odoacer, de Ostrogotische koning van Italie) Dietrich van zijn koninkrijk had beroofd. Hadubrand geloofde ook dat zijn vader in de strijd was gesneuveld.

Het einde van het gedicht ontbreekt, maar de meeste geleerden geloven dat Hildebrand tegen zijn zoon vocht en Hadubrand in een tweegevecht doodde.

---

Er zijn een paar latere gedichten met veel gelukkiger eindes, hoewel ze minder krachtig waren dan het origineel.

Er is een ander gedicht genaamd The Younger Lay of Hildebrand (ca. 15e eeuw), dat eindigde met een verzoening tussen vader en zoon.

In een ander gedicht met hetzelfde thema - het Jungres Hildebrandslied (ca. 13e eeuw) - was er ook een herkennings- en verzoeningsscene tussen de oude krijger en zijn zoon. Hadubrand bracht zijn vader naar huis, na 32 jaar in ballingschap te hebben geleefd. Hildebrand werd herenigd met zijn vrouw, Ute.