Catullus 96 Vertaling
Inleiding
Catullus schreef vaak verzen over zijn vrienden en dit is een van die gedichten. Hij schreef over de dood van zijn vriend Calvus en diens geliefde Quintilla. De manier waarop het gedicht is geschreven, lijkt het alsof beiden dood zijn en ze van hun liefde samen genieten, voorbij het graf. Dit gedicht bevat vriendelijkheid en verlangen, want Catullus lijkt te rouwen om zijn vrienden.
In regels een en twee schreef Catullus over hoe een stil graf enig genoegen of zoetheid uit verdriet zou kunnen ontvangen. In regels drie en vier schreef hij over het verdriet en de spijt die oude liefdes weer tot leven wekken en wenen om verloren vriendschappen. In vijf en zes schreef hij over Quintilla die meer verdriet voelt over het sterven dan liefde voor hem.
Het is moeilijk te onderscheiden of Calvus en Quintilla beiden dood zijn of slechts een van hen. De stilte vanuit het graf lijkt van hen beiden te komen. Aangezien Catullus Calvus in regel twee aanspreekt, lijkt het erop dat hij dood is. En in regel vijf schreef Catullus dat Quintilla een “te vroege dood” stierf. Ze heeft verdriet over de dood, maar niet meer verdriet dan vreugde over zijn liefde.
Aangezien hun liefde niet verloren is, lijkt het alsof hun “oude liefdes weer herleven” in hun dood en hun tijd samen in het hiernamaals. De aanwijzingen dat ze samen in het hiernamaals zijn — of in “het stille graf” — komen in de eerste regel wanneer het graf genoegen of zoetheid zou kunnen ontvangen.
In regel vier verwijst Catullus naar vriendschappen, meervoud. Dit zou ook kunnen bevestigen dat zij beiden dood zijn en van elkaar genieten voorbij het graf. Maar het lijkt erop dat Catullus enig verdriet en spijt ervaart over hoe liefde herleeft door te wenen om het verlies van vriendschappen. Catullus schreef niet veel droevige gedichten, maar dit is er een van.
Carmen 96
| Regel | Latijnse tekst | Nederlandse vertaling |
|---|---|---|
| 1 | SI quicquam mutis gratum acceptumque sepulcris | ALS het stille graf enig genoegen kan ontvangen, of enigszins zoetheid |
| 2 | accidere a nostro, Calue, dolore potest, | uit ons verdriet, Calvus, |
| 3 | quo desiderio ueteres renouamus amores | het verdriet en de spijt waarmee wij oude liefdes doen herleven, |
| 4 | atque olim missas flemus amicitias, | en wenen om lang verloren vriendschappen, |
| 5 | certe non tanto mors immatura dolori est | dan voelt Quintilla zeker minder verdriet over haar te vroege dood |
| 6 | Quintiliae, quantum gaudet amore tuo. | dan vreugde over jouw liefde. |
