De Zeven Koningen van Rome
De volgende artikelen bevatten informatie over de zeven koningen die over het vroege Rome regeerden. De drie Etruskische koningen waren meer historische of semi-historische figuren dan de vier vroege koningen. Desalniettemin blijft de historische status van de Romeinse monarchie en de vroege Republiek omstreden.
De belangrijkste bronnen voor de geschiedenis en legende van de koningen en het einde van de monarchie zijn Livius’ Ab Urbe Condita en Plutarchus’ biografieën, bekend als de Parallelle Levens, over Romulus en Numa.
Er is één bijzonderheid over de Romeinse monarchie die vermelding verdient. Deze verschilde van andere monarchieën uit die tijd, omdat na Romulus een koning werd gekozen voor zijn ambt. Kandidaten werden voorgedragen en degene met de meerderheid van de stemmen werd door het volk gekozen en door de Senaat bekrachtigd.
Het koningschap in het vroege Rome was nooit een erfelijk voorrecht of ambt, en het was ook niet nodig om van zuiver Romeinse bloede te zijn. Slechts Romulus en Tullus Hostilius waren werkelijk Romeinse koningen, aangezien Numa Pompilius en Ancus Marcius van Sabijnse afkomst waren, terwijl Servius Tullius een Latijn was. Lucius Tarquinius Priscus en Lucius Tarquinius Superbus stamden uit een Etruskische adelfamilie, bekend als de Tarquinii.
