Palmyra, Syrië: Ontdek de wonderen van deze parel van de woestijn

History

Palmyra, Syrië is de geboorteplaats van het Palmyreense Rijk. Het Palmyreense Rijk was een kortstondige, kleine stadstaat van het Romeinse Rijk. Het ontstond uit de crisis van de 3e eeuw. De gebieden van Palmyra omvatten de Romeinse provincies Syria, Palaestina, Arabia Petraea, Egypte en grote delen van Klein-Azië.

In dit artikel vind je alles over de geschiedenis, de bevolking, de taal en de strijd die Palmyra in recente tijden heeft ondergaan.

Wat is Palmyra?

Palmyra is een historische Semitische stad gelegen in Syrië. Gebaseerd op archeologische verslagen dateert het gebied uit de neolithische periode. Oorspronkelijk een vruchtbare oase genaamd Tadmor, werd de stad Palmyra pas ergens tijdens het 3e millennium v.Chr. gesticht.

Het werd later de belangrijkste stad van het Nabije Oosten. Palmyra was ook een waardevolle handelspost aan de Zijderoute.

De Palmyreërs bekeerden zich voor het eerst tot het christendom tijdens de 4e eeuw n.Chr. Echter, tijdens de verovering door het Kalifaat van de Rashidun, bekeerden de meeste mensen zich tot de islam. Bij die gelegenheid veranderde de Palmyreense taal ook van Grieks naar Arabisch.

Palmyra was een autonome staat die losjes verbonden was met de Romeinse provincie Syria. Het werd pas een Romeinse kolonie tijdens de 3e eeuw n.Chr. Palmyra had verschillende Romeinse bestuursinstellingen.

In 260 n.Chr. werd Palmyra een monarchie, kort voor de verwoesting ervan. In het jaar 273 n.Chr. verwoestte de Romeinse keizer Aurelianus de stad. De stad werd later hersteld door keizer Diocletianus.

De inwoners van Palmyra worden Palmyreërs genoemd. Palmyreërs hebben een gemengde etniciteit en bevatten elementen van Arabieren, Arameërs en Amorieten. Vandaag de dag is Palmyra een oude archeologische vindplaats in Syrië.

Geschiedenis

In het moderne Syrië ligt Palmyra in het midden van de Tadmor-woestijn. Het is omgeven door natuurlijke barrières zoals bergen in het noorden, westen en zuiden. Ten oosten liggen droge vlaktes en daarachter de Eufraat. Vanwege de strategische ligging is Palmyra sinds de oudheid een belangrijk handelscentrum.

Het begin van Palmyra is nog onbekend. Historici hebben geprobeerd het mysterie te ontrafelen waarom nomaden werden aangetrokken door deze plek midden in de woestijn. Eén theorie is dat Palmyra in die tijd niet zo onvruchtbaar was en over natuurlijke zwavelhoudende waterbronnen beschikte.

Ondanks dat de Romeinse provincie Syria in 64 v.Chr. ontstond, bleven de inwoners van Tadmor — die voornamelijk Arameërs en Arabieren waren — gedurende meer dan een halve eeuw semi-onafhankelijk. Ze leefden en bloeiden door de karavaanroutes tussen Syrië en de Eufraat te controleren.

Hierdoor konden zij het Romeinse Rijk voorzien van goederen uit verschillende locaties. Hierdoor werd Palmyra een van de belangrijkste handelsroutes in de oude wereld.

De Romeinse heerschappij over Palmyra, Syrië

Onder het bewind van de Romeinse keizer Tiberius werd Tadmor ingelijfd bij de provincie Syria. Hij veranderde de naam in Palmyra, wat “plaats van de palmen” betekent vanwege de overvloed aan palmbomen in de regio.

Na 106 n.Chr. verving Palmyra Petra als de belangrijkste Arabische stad. Tijdens de regering van Hadrianus, in 129 n.Chr., werd Palmyra een vrije stad. Met de stichting van het Sassanidische Rijk in Iran verloor Palmyra de controle over zijn belangrijke handelsroutes.

Tijdens de 3e eeuw n.Chr. werd Palmyra een welvarend stadscentrum. Het bereikte zijn hoogtepunt toen de Palmyreense koning Odaenathus de Perzische keizer Shapur I versloeg. Toen koning Odaenathus in 267 n.Chr. werd vermoord, riep zijn koningin, Zenobia, zichzelf uit tot keizerin en regeerde in naam van haar zoon, Vaballathus.

Zij vestigde Palmyra als de hoofdstad van een autonoom rijk in Romeinse stijl. Het rijk strekte zich uit van Syrië tot Egypte en omvatte een groot deel van Klein-Azië.

Koningin Zenobia regeerde over het Palmyreense Rijk, officieel als regent voor haar zoon Vaballathus, die de troon erfde op 10-jarige leeftijd. In 270 veroverde Zenobia met succes het grootste deel van het Romeinse oosten in de hoop de relaties met Rome als legitieme macht te behouden.

In 271 claimde zij de keizerlijke titel voor zowel haarzelf als haar zoon. Zij vocht tegen de Romeinse keizer Aurelianus, die Palmyra veroverde en de zelfverklaarde keizerin gevangen nam. Later dat jaar begonnen de Palmyreërs een opstand die Aurelianus ertoe aanzette Palmyra te verwoesten.

De herovering door keizer Aurelianus

Het bewind van Zenobia eindigde toen keizer Aurelianus Palmyra heroverde. Hij nam Zenobia gevangen en vernederde haar in het openbaar door haar op een kameel door oostelijke steden te paraderen. Ze werd ziek en hongerde zichzelf dood voordat ze Rome kon bereiken. Zelfs na haar dood zal haar verhaal voortleven in het erfgoed van Palmyra.

Het Palmyreense Rijk wordt vaak herinnerd als het rijk dat werd geregeerd door een van de meest ambitieuze en machtige vrouwen uit de late oudheid. Haar verhaal zou een belangrijk onderdeel worden van het Syrische nationalisme.

De oude stad Palmyra

De cultuur van Palmyra is sterk beïnvloed door de Romeinen en Grieken. Zij creëerden kunst en architectuur die zowel oosterse als westerse tradities combineren. De ruïnes van Palmyra werden in 1980 een UNESCO-werelderfgoedlocatie. Archeologische vondsten en bewijzen uit de ruïnes suggereren dat Palmyra een georganiseerd stadsplan had.

Aan de oost-weststraat bevindt zich een dubbele zuilengang, ontworpen met nymphaea. Ten zuiden liggen de agora, het theater en het senaatsgebouw. Andere ruïnes laten ook zien dat Palmyra een kamp van Diocletianus had en heiligdommen gewijd aan hun goden. Ze hebben ook oude christelijke kerken binnen hun stad.

In Palmyra vind je verbazingwekkende monumentale projecten, zoals de Tempel van Bel en de Grote Colonnade. Bij het onderzoeken van de monumenten vonden archeologen Korinthische stijlelementen. Er is ook kunst op grafstenen die de invloed van het Romeinse en Perzische Rijk weerspiegelen.

De architectuur in Palmyra is gevuld met Grieks-Romeinse stijlen, vergelijkbaar met die in Arabië en Perzië. De ruïnes van Palmyra zijn een belangrijke culturele en historische locatie gebleven. Het hele gebied loopt momenteels echter gevaar door de aanhoudende burgeroorlog in Syrië.

Religie

De Palmyreërs aanbaden Semitische godheden, Mesopotamische en Arabische goden. De belangrijkste godheid van Palmyra is Bol (Baäl). Al snel werd hij bekend als Bel vanwege de assimilatie met de Babylonische god Bel-Mardoek. De Palmyreërs verbonden Bel ook met de zon- en maangoden, Jarhibol en Aglibol.

Taal en schrift

Het Palmyreens wordt beschouwd als een dialect van het Aramees, de primaire taal die de mensen spraken. Aramees is verwant aan het Hebreeuws en wordt zelfs met hetzelfde alfabet geschreven. Aramees was ook de taal van het Assyrische Rijk. Ze gebruikten echter ook Grieks voor commerciële en diplomatieke doeleinden.

De Palmyreërs hadden ook twee schriftsystemen, bekend als het monumentale schrift en het Mesopotamische cursief. Hun inscripties waren tweetalig en men kan ze zowel in het Aramees als in het Grieks vinden. Er zijn ook artefacten gevonden die in het Latijn zijn geschreven.

Ditzelfde dualisme is ook terug te vinden in de cultuur. Palmyreense kleding vertegenwoordigde de twee belangrijkste culturen die hen het meest beïnvloedden: de Griekse en de Centraal-Aziatische. Mannen droegen Griekse kleding, waaronder een chiton, een lange mouwloze tuniek die op de schouder wordt vastgemaakt. Palmyreense priesters droegen cilindrische hoofddeksels. Ze droegen ook meer versierde kleding en hadden mantels die waren vastgemaakt met metalen platen versierd met bloemmotieven.

Handel

Palmyra is een stad die bekend staat om zijn handelskaravanen. De Palmyreërs stonden bekend als handelaren en stichtten koloniën langs de Zijderoute. Ze dreven ook handel door het hele Romeinse Rijk. De Palmyreërs handelden met andere kooplieden uit India via de Perzische Golf. Ze wisselden ook goederen uit Coptos, Rome en Doura-Europos in Syrië.

De verwoesting van Palmyra

Palmyra, ooit de “parel van de woestijn” genoemd, staat bekend om zijn goed bewaarde Griekse en Romeinse ruïnes in Syrië. Sinds 1980 is het een UNESCO-werelderfgoedlocatie. In 2013, na de opkomst van ISIS en de Syrische Burgeroorlog, werd het echter toegevoegd aan de lijst van bedreigd werelderfgoed.

De gedeeltelijke verwoesting van Palmyra werd veroorzaakt door de islamitische militante groep ISIS. Zij bezetten Palmyra tweemaal sinds mei 2015. Toen ze de locatie in 2017 heroverden, verwoestten ze de meeste historische schatten.

Vanaf vandaag zou de oude stad Palmyra al volgende zomer weer open kunnen gaan voor toeristen, volgens de Syrische regering. Dankzij de lopende reconstructie-inspanningen in Palmyra zullen de archeologische vindplaatsen spoedig worden hersteld. De historische locatie in de provincie Homs is een van de beste attracties van het land en trekt jaarlijks wel 150.000 bezoekers.

Conclusie

Op dit punt ben je een ware expert als het gaat om de geschiedenis en de bevolking van Palmyra, Syrië. Laten we de belangrijkste punten van dit artikel nog eens doornemen:

Het Palmyreense Rijk was een kortstondige kleine stadstaat van het Romeinse Rijk. Het ontstond uit de crisis van de 3e eeuw.
De stad Palmyra werd ergens tijdens het 3e millennium v.Chr. gesticht op een bloeiende vlakte genaamd Tadmor.
De inwoners van Palmyra worden Palmyreërs genoemd. Palmyreërs hebben een gemengde etniciteit met elementen van Arabieren, Arameërs en Amorieten.
Palmyra is een stad die bekend staat als handelsknooppunt. De Palmyreërs stonden bekend als handelaren die koloniën stichtten langs de Zijderoute.
Tijdens de 3e eeuw n.Chr. werd Palmyra een welvarend stadscentrum. Het bereikte zijn hoogtepunt toen de Palmyreense koning Odaenathus de Perzische keizer Shapur I versloeg.
Toen koning Odaenathus in 267 n.Chr. werd vermoord, riep zijn koningin, Zenobia, zichzelf uit tot keizerin en regeerde in naam van haar zoon, Vaballathus.
Het bewind van Zenobia eindigde toen keizer Aurelianus Palmyra heroverde. Hij nam Zenobia gevangen en vernederde haar in het openbaar door haar op een kameel door oostelijke steden te paraderen.
De ruïnes van de oude stad Palmyra werden in 1980 aangewezen als UNESCO-werelderfgoedlocatie.
ISIS heeft Palmyra tweemaal bezet sinds mei 2015. Toen ze de locatie in 2017 heroverden, verwoestten ze de meeste historische schatten.

De belangrijkste hoop voor de toekomst is dat Palmyra, Syrië, spoedig weer open zal gaan voor toeristen. Wanneer dit gebeurt, zul je dan overwegen om een bezoek te brengen aan de oude parel van de woestijn?