Connla

Connla was de jongere zoon van Conn Cétchathach en broer van Art. Connla werd beschreven als iemand met blond haar, dus hij werd Connla van het Gouden Haar genoemd.

Het enige verhaal dat ik over Connla kon vinden was in een vertelling genaamd Echtrae Conli of “Het Avontuur van Connla”, dat te vinden is in het 15e-eeuwse manuscript dat bekend staat als het Boek van Fermoy.

Op een dag, terwijl ze rondliepen op de koninklijke heuvel van Uisnech, kwamen ze een prachtige fee of Danann vrouw tegen die uit het Land van de Levenden (Tir na mBéo) was gekomen. Ze verleidde en drong er bij Connla op aan om met haar mee te gaan en te leven in het land waar altijd vreugde was, geen verdriet en geen conflict, en waar niemand ouder werd.

Hoewel Conn hoorde dat Connla met de vrouw sprak, kon hij de vrouw niet zien. De Aes-shee, zoals ze zichzelf (en haar soort) noemde, antwoordde op de vraag van de koning dat ze graag zijn zoon wilde meenemen naar Mag Mell of de Aangename Vlakte, waar zijn zoon over haar onsterfelijke volk kon heersen.

Conn wilde zijn zoon niet verliezen aan de heksenvrouw; hij beval zijn druïde om de banshee te verbannen. De fee werd gedwongen te vluchten toen de druïde zijn spreuk uitsprak, en ze verloor haar stem. Maar voordat ze vertrok, gaf ze een gouden appel aan de mooie prins.

Die avond at Connla de magische appel, nadat hij alle andere spijs en drank had geweigerd. In de ochtend was de appel wonderbaarlijk genoeg weer heel. Dus dag in dag uit bleef Connla van de appel eten. Dag na dag verlangde Connla ook naar de mooie vrouw die hij had gezien, ook al wilde hij zijn familie, vrienden en thuis niet verlaten.

Een maand later keerde de feeënvrouw terug en had haar stem herwonnen. Opnieuw vroeg de mooie vrouw aan Connla om zijn familie en huis te verlaten en zich bij haar in Mag Mell te voegen.

Dit keer kon Conn de vreemd mooie vrouw zowel zien als horen. De koning ontbood boos opnieuw zijn druïde. Maar deze keer was ze er klaar voor, want ze had al een spreuk over de druïde uitgesproken zodat de druïde noch kon spreken noch zijn eigen spreuk kon uitspreken.

De vrouw zong toen een lang lied over de schoonheid van haar wereld, hoe niets in het land ooit oud zou worden, inclusief haar volk. Ze nodigde Connla uit om samen met haar als haar echtgenoot over dit land te heersen.

Ontroerd door haar stem en schoonheid, verliet Connla Ierland op een kristallen bootje (coracle), en hij werd nooit meer door zijn volk gezien.